اقتصاد سیاسی ایران 2

وقت شما به خیر

مدیر سایت : علیرضا هاشمی

← آمار بازدید

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :

ضمیمه ها

آرشیو

وقتی نقدینگی ساز مخالف می‌زند

یحیی آل اسحاق*
اگر بخواهیم كه ساده وارد بحث شویم، باید بگوییم كه اقتصاد و بخش تولید برآیند فعالیت حوزه‌های مختلف هستند. به همین دلیل هم توسعه و تولید ملی را باید مستلزم هدایت همه عوامل موثر در راستای این هدف دانست. تولید ملی تحت تاثیر عوامل داخلی همچون فضای كسب و كار، قانونگذاری، پشتیبانی مالی و امنیت اقتصادی است. در این بخش قوای مجریه، مقننه و قضاییه به‌طور جدی تاثیرگذار هستند. عوامل خارجی نیز شامل روابط بین‌الملل، روابط پولی، روابط بانكی، صادرات و واردات، نظامات عمومی بین‌المللی است كه در سرنوشت تولید نقش دارد. 
هماهنگی و مدیریت همه عوامل موثر در تولید برای توسعه آن ضروری است. این هماهنگی در شرایط مختلف متفاوت خواهد بود. برای افزایش تولید ملی باید با آن واقعی برخورد كرد كه لازمه‌اش ایجاد نظام مدیریتی تولید ملی در جایی است كه تاثیرگذار باشد و عوامل موثر را هدایت كند، كه هنوز ایجاد نشده است. اكنون هر یك از بخش‌های كشور براساس بینش و اهمیت بخش خود در حال فعالیت هستند؛ اما بحث‌های موجود بین دولت و مجلس، دعوای مجلس و قوه قضاییه، دولت و قوه قضاییه، اختلافات در دولت، بانك مركزی، گمرك با بانك ایجاد یك مدیریت تاثیرگذار برای هماهنگی این قوا را ضروری كرده است. در حال حاضر یكی از مشكلات اقتصادی كشور عدم تعادل حجم نقدینگی با فعالیت‌های اقتصادی است.

عدم تناسب مقدار نقدینگی با وضع فعالیت‌های اقتصادی، ناهنجاری ایجاد می‌كند. مسئولان بانك مركزی هم اعلام كرده‌اند كه دغدغه اصلی بانك مركزی و شورای پول و اعتبار، حجم نقدینگی بالایی است كه در جامعه وجود دارد كه برای جمع‌آوری این نقدینگی فروش 10هزار میلیارد تومان اوراق مشاركت پیش‌بینی شده است. از سوی دیگر براساس بررسی‌های مقامات رسمی اقتصادی كشور، 70درصد از مشكلات واحدهای تولیدی، مربوط به تامین نقدینگی، سرمایه‌گذاری توسعه‌ای یا هزینه‌های جاری و پول و سرمایه در گردش است.
این‌جا دو نكته متعارض با هم وجود دارد. زیاد بودن نقدینگی كشور و نبود نقدینگی در بخش تولید. هر دو حرف درست است و اختلافی در آن نیست؛ بلكه مسئله چگونگی هدایت این نقدینگی به بخش تولید است. نقدینگی موجود به بخش تولید هدایت نمی‌شود؛ زیرا بازدهی اقتصادی فعالیت‌های كوتاه‌مدت، خدماتی و سفته‌بازی در بازارهای مالی و بازی با پول، سودآورتر است تا بازی با بخش تولید واقعی.
وقتی هزینه‌های پول روی 20، 25 و بعضاً 30درصد است و درآمدهای حاصل از تولید 7 تا 12درصد، این دو رشته فعالیت اتوماتیك‌وار نقدینگی را به فعالیت‌های كوتاه‌مدت مالی و سفته‌بازی سوق می‌دهد و در نهایت بخش تولید دست خالی می‌ماند و این مشكل بیش‌از هر عامل و بخش دیگری به نظام مدیریت بخش اقتصادی، مالی و بانكی كشور باز می‌‌گردد.

*رئیس اتاق بازرگانی و صنایع و معادن تهران

آخرین مطالب

جستجو

نویسندگان